Çocuk Doğallığı

Çocukken hayatın kuralları da, oyunun kuralları da değişiktir. Maç yapılacaksa gruptaki en güçlü veya en iyi oynayan iki kişi oyuncularını seçerler. Önce biri, daha sonra diğeri sırayla en iyi olduğunu düşündüklerini bir kenara ayırırlar. Bu durumda en sona kalan kendini küçük ve zayıf hisseder.

Hayatın ilk darbesini fark etmeden yemiştir. Sınıflandırma, engelleme, üstü kapalı bir kötülüğe maruz kalmıştır. Ama çocuk yine de mutludur. Çünkü çocuk doğaldır. Eleştiriyi, engellemeyi kabul eder. Çünkü hatasız ve kusursuz olmak gibi bir düşüncesi yoktur. O oyun bittiğinde onu mutlu edecek başka bir oyuna geçer. Sebepsizce mutludur. Gelecek ve zaman kaygısı yoktur, doğal yaşar…

Erişkin olunca durum farklı bir boyut kazanır. İş ortamında çok güçlü olmasa da iyi politika yapan her zaman kazanır. Özellikle bizim gibi ülkelerde liyakatten çok, riyakarlığa önem verildiği için bu durum çok daha baskındır. Geometrik ilişkiler, matematiksel arkadaşlıklar sonucunda duygusallıktan yoksun arkadaşlıklar denizi oluşuverir. Böyle ortamlarda da herhangi bir paylaşım olmadığı için özellikle büyük şehirlerde mutsuzluklar ortaya çıkar. Çocuk gibi katıksızca mutlu olunamaz….

Erişkin olunca sevgi bile doğru düzgün paylaşılmaz. Düşünceler, hayaller, tutkular, mutluluklar çocuk doğallığını kaybettiğimiz için yeterince paylaşılmaz. Bu yüzden de ‘‘ keşke ’’ lerin sayısı artar.

Ben bu matematiksel, cebirsel yaşamdan, geometrik ilişkilerden kaçmaya çalışıyorum. Hayırsız Ömer kardeşim gibi arkadaşlarımı, sevdiklerimi arıyorum, soruyorum, gerçekten özlüyorum.

Karşılık beklenmeden arandığı zaman hem ben mutlu oluyorum hem de aradığım kişinin hayatında küçük de olsa bir farklılık yarattığımı düşünüyorum. Eğer dudağının kenarında küçücük, gerçek, sahici, İzmir’lilerin dediği gibi harbi bir gülücük yaratabiliyorsam ne mutlu bana…

Büyüdükçe kaybettiğimiz çocuk doğallığımızı, yeniden kazanmamız dileğiyle