İkoncanlar

Geçenlerde sıcacık bir arkadaşım ile telefon ile görüştüm. Birçok insanın kaldıramayacağı kadar ağır bir eğitim ve çalışma ortamında olmasına rağmen yaptığı işten ve içinde bulunduğu ortamdan o kadar mutlulukla bahsediyordu ki… Sağlıkla ilgili bir işten bu kadar keyifle ve mutlulukla bahsetmek gerçekten çok zordur. Çünkü insanlar hastaneler insanların mutlu olmak için geldikleri bir yer değildir. Yani kimse oraya karnım ağrıyor diye gülerek gelmez. Bu ortamda çalışan kişiler, bahsettiğim bu arkadaşım gibi kendini yetiştirmiş, kişiliği dört dörtlük, kaliteli bir çözüm insanı ise muhteşem bir pozitif alan yaratıverirler. Karnı ağrıyan kişi sorununa çözüm bulduğu için, doktor ve hemşire de bir insana yardım ettiği için mutludur. Ancak çözüm almaya gidilen yerdeki kişi bir sorun adamıysa işte o zaman sorun çok büyük…

Aslında işin özünde mutlaka eğitim var ama tüm bunlar toplumsal hoşgörüyle de alakalı… Bilmiyorum sizinde dikkatinizi çekti mi ? Eskiden toplumumuz da insanlar acayipliklere hoşgörü ile karşılık verirdi. (ki ben çok yaşlı bir adam da değilim sadece sürecin çok hızlı ilerlediğini vurgulamak için eskiden diyorum) Garip davranmaya başlayan, zaman zaman tuhaf konuşan bir yakınımıza biraz yardım duygusu karışık, hafif bir gülümsemeyle bakılırdı. Önemsiz sebeplerle kapısı çalınır, sıcak çorbalar götürülürdü. Şimdi ise her şey için bir ilaç var. Çözüm daha basitleşti. Toplumsal hoşgörümüz azaldı. Hoşgörü ve saygı olmayınca, çok kısa bir sürede içi boş deniz kabuklarından oluşan bir topluluk oluverdik…

Eğitim, hoşgörü ve saygı azaldıkça gerçekten içi boş deniz kabukları, toplumda yer edinebilmek için kabuklarını daha parlak ve diri tutmaya başladılar. İmaj kavramı doğdu.. imaj makerlar, ikonlar ve ikoncanlar ortaya çıktılar.

Asıl anlatmaya çalıştığım; bazı insanlar eğitim ve kendini yetiştirmekten ziyade imaj kavramına değer verdiklerinden daha farklı görünme çabasına girdiler. Aslında dış görünüş, içinizi, sadece kendi hissettiklerinizi yansıtmalı, değil mi?… Etrafımızda gördüğümüz bir çok kişi ise özünden çok daha farklı görünme çabasında olduğundan, giydiği kıyafete göre ya da taktığı güneş gözlüğüne göre karakterleri ve davranışları değişmeye başladı.. Ne hissettiklerinden çok, ne hissettirdiğine, nasıl göründüğüne değer vermeye başladılar.

Çok basit… yazının en başında bahsettiğim arkadaşım gibi, kendini geliştirmiş bir birey isen zaten kendi görüntün, ben varım diye haykıracaktır. Çok fazla değil sadece birazcık kendin olduğunda dünya bir yana kayıp sana kocaman bir yer açacaktır.

Ahmetcan, mehmetcan gibi bir kelimenin sonuna ‘‘ can ’’ gelince bende bir samimiyet sevimlilik duygusu uyandırıyor. Bu yüzden içeriği çok beğenmesem de ikoncan lafının kendisi hoşuma gidiyor. Benim ikoncan olma düşüncem yok ama bilgimizle, ailemizden aldığımız görgümüzle, naçizane göstermeye çalıştığımız hoşgörü ve saygımızla beni de bir ‘‘can’’ kabul ederseniz sevinirim.