Şimdi Balık Yemenin tam Zamanı

Dün biraz alış veriş için dışarı çıktım. Canım ne zamandır balık istiyordu.

Bizim Malta pazarına kadar yürüdüm.
Bir kaç balıkçıya baktım. Bayağı pahalı. Neyse uzatmayalım her zaman uğradığım balıkçıda güzel balıklar vardı. Şöyle bir baktım. Kalkanlar, çinekoplar, mezgitler taptazeydi ama el yakıyorlardı doğrusu. Sonunda istavritte karar kıldım. Hem güzel hem de keseme uygun diye düşündüm.

_Şurdan bir kilo istavrit verirmisiniz dedim ki yanımda yaşlıca bir bayanın gözlerinde acı bir tebessümle bana baktığını fark ettim. Tekrar balıkçıya döndüm. Fakat anlayamadığım bir merakla gözlerim yine gözlerini bana dikmiş kadının tarafına yöneldi.

Kadıncağız hala şaşkın şaşkın bakıyordu. Önce bir yer soracak sandım. Kadının bakışı bir şey soracak gibiydi……….
Ve nihayet sordu. Lakin sorduğu şey bir yer değil bir “NASIL” dı.

-Bu kadar parayı nasıl veriyorsunuz da bunları alabiliyorsunuz diyiverdi. Söylediğine bin pişman düzeltmeye çalıştı mahçupca.
-Bir sene canım çekse valla ben alamam.

O andaki utancımı anlatamam. Ne diyeceğimi şaşırdım. Suçumu! nasıl hafifletsem diye telaşla:

-Hasta için alıyorum diye uydurdum . Yoksa gerçekten alınacak şey değil diyerek kendimi mazur göstermeğe çalıştım aklımca.

Alıp alacağıma pişman olmuştum. “HASTA İÇİN ALIYORUM” lafını düşündüm. Neyseki o anda uydurduğumu sandığım laf aslında yalan değildi çok şükür. Evet hasta vardı sahiden. Yıllarca iyileştiremediğimiz nefsimizdi hasta olan.

Kadın daha bir sürü şey anlattı. Doğrumuydu anlattıkları bilemem ama gerçek olan bir şey vardı anladım.

ŞİMDİ BALIK YEMENİN TAM ZAMANI DEĞİLDİ