Toplumdaki en küçük, en temel birim olan ailenin yapısı ne denli güçlü ise, millet ve devlet de o derece güçlü olur. Değerlerini yitiren, bireyleri arasında sevgi, saygı ve beraberlik duyguları körelen ailelerden oluşan devletin güçlü olması zordur. Aile yapısı çöken toplumlar, hızla manevi ve ahlaki dejenerasyona doğru yol alır.

Din ahlakına sahip insanların yaşadığı çevreler, özlem duyulan, huzur ve güven içindeki ortamlardır. İslam barıştır, ışıl ışıl aydınlıktır; insana gerçek sevgiyi, şefkati, merhameti, dostluğu tarif eder, sevmenin sanatını öğretir. O’nun sınırları içerisinde yaşayan insan da her zaman ve her ortamda dürüst, samimi karakter özellikleri, saygı ve sevgi dolu davranışlar sergiler.
Din yalnızca belirli ibadetlerden oluşmaz. Gerçek din, yaşamın her anını kapsar ve insanlara Kur’an ekseninde güzel ahlak özellikleri kazandırır. Güzel ahlak özelliklerinin de ibadet olduğu bilincine sahip insan Allah’ın hoşnutluğunu, rahmetini ve cennetini kazanmak için yaşamının her anında Kur’an’la bildirilen üstün ahlakı yaşamaya çaba gösterir.
Günümüz toplumunda, anne ve babaya itaatsiz, saldırgan çocuklara ve onlara doğruyu yanlışı anlatmayan, onlarla ilgilenmeyen, birbiriyle de geçimsiz, sürekli tartışan anne- babalara çok sık rastlıyoruz. Bu evlerde, itaat, sevgi, saygı, anlayış ve şefkat yerine kavga, hakaret ve isyan hakimdir.

Kur’an ahlakına uygun yaşam süren bir ailede ise bu ailelerdeki sorunlar yaşanmaz. Bu evlerde, anne- babaya itaatli, Allah’ın buyruğu gereği onlara “öf” bile demeyen, kötülüklerden uzak duran vicdanlı çocuklar yetişir. Bu ailelerin anne babaları çocuklarının hayırlı insanlar olmaları için çaba harcayan, birbirlerine de sevgi ve saygı gösteren, davranışları ile örnek insanlardır.

Her Anne Baba ‘İyi’ Değildir

Her toplumda olduğu gibi, toplumumuzda da ahlak dışı yaşayan, çocuklarını da kendi yaşantılarına çekmeye çalışan anne babalar vardır. Çocuk, anne-babası olduğu için bu kişilerin fikirlerine boyun eğmek zorunda değildir. Allah Kur’an’da, ahlak dışı davranan anne babaya itaati yasaklar.

Biz insana, anne ve babasına (karşı) güzelliği (ilke edinmesini) tavsiye ettik. Eğer onlar, hakkında bilgin olmayan şeyle Bana ortak koşman için sana karşı çaba harcayacak olurlarsa, bu durumda, onlara itaat etme. Dönüşünüz Banadır. Artık yaptıklarınızı size haber vereceğim. ( Ankebut Suresi, 8 )

Bugün cezaevleri hırsızlık yapmış, insanlara/devlete zarar vermiş, cinayet işlemiş anne-babalarla doludur. Bu anne-babaların çocukları, onlarla birlikte yaşamak zorunda değildir. İnsanların genelde söylediği gibi her anne-babanın, çocuklarının iyiliğini ve sağlığını gözeterek hareket ettikleri görüşü gerçek dışıdır. Her aile çocuk açısından güvenli bir ortam sunmaz. Bugün kadın sığınma evleri, aile bireylerinden ya da eşinden şiddet görmüş kadınlarla doludur.

Birçok aile, çocuklarının düşüncelerine ve inançlarına saygı duymaz. Kızını istemediği biriyle evlendirerek adeta mal gibi satan ya da biriyle konuşurken görüldüğü için çocuğunu feci şekilde döven hatta öldüren aileler vardır. Bugün hala süregelen töre cinayetleri de bunun dehşet verici örneklerindendir. Kısacası her aile ortamı çocuklar için huzurlu ve güvenlidir demek mümkün değildir.

Ailede Dejenerasyon

Ailede sevgi, saygı, dayanışma, özveri ve sadakat duyguları köreldiğinde, artık o milletin de varlığının devamı zorlaşır. Bu durum yalnızca aile ile sınırlı kalmaz, toplumun diğer kesimlerine yayılır. Arkadaşlık ilişkilerinde, çalışma ortamlarında, okullarda kıskançlık, ikiyüzlülük, alaycılık, dedikodu gibi kötü davranışlar ortaya çıkar. İlişkiler, beklenti ve çıkarlar üzerine kurulur.
Aile içinde din ahlakı konusunda eğitilmemiş olan ve özellikle televizyon programlarının yoğun telkinlerden etkilenen gençlerin, hatta çocukların şiddet eğilimli olduklarını görüyoruz. Bu durum öylesine yaygınlaşmıştır ki, küçük çocukların ellerine silah aldıklarına, cinayet işlediklerine tanık olmaktayız.

Allah’tan korkmayan anne-babalar, çocuklarına da Allah’ın emrettiği merhametli, adaletli, hoşgörülü, akılcı güzel ahlâkı öğretemez, Allah sevgisi ve korkusu olmayan zalim nesiller yetiştirirler. Hz. Nuh’un Kur’an’da söz edilen bu konudaki duası, inkârcıların ortak zalim karakterlerini gösterir:
Nuh “Rabbim, yeryüzünde kafirlerden yurt edinen hiç kimseyi bırakma.” dedi. “Çünkü Sen onları bırakacak olursan, Senin kullarını şaşırtıp-saptırırlar ve onlar, kötülükten sınırı aşan (facir’den) kafirden başkasını doğurmazlar.” “Rabbim, beni, annemi, babamı, mü’min olarak evime gireni, iman eden erkekleri ve iman eden kadınları bağışla. Zalimlere yıkımdan başkasını artırma.” (Nuh Suresi, 26-28)

Ne Yapmalı?..

İmam Gazali, çocuğun kalbini “tertemiz, bomboş, saf, her şeyi almaya kabiliyetli ve yöneltildiği her şeyi yapmaya meyilli” olarak tanımlar. Gazali ayrıca, ruhun fıtratı itibariyle gerçekleri kabullenmeye yetenekli ve Allah’ı bulup kavrayacak güce sahip olduğunu söyler. Bu nedenle çocuklara Allah inancı küçük yaşlarda öğretilmelidir. Dinin özü güzel ahlaktır. Allah katında beğenilen üstün ahlak özellikleri, özellikle çocukluk döneminde şekillenir. Son zamanlarda bazı batılı psikologlar, tarafsız ve önyargıdan uzak olarak yaptıkları araştırmalar sonucunda dinin, çocuğun ruhuna seslendiği ve onun ruhsal yapısına uygun olduğu görüşünde birleşmişlerdir.

Kur’an’da bildirilen geniş kapsamlı eğitim anlayışını ailesinde hayata geçirmek isteyen her vicdan sahibi insan, bilimsel konularda da kendisini geliştirmelidir. Bilim, evreni ve varlıkları inceleyerek Allah’ın yaratma sanatındaki kusursuzluğu, benzersizliği, üstünlüğü açıklamanın yoludur. Anne ve babalar kişiliklerini, davranışlarını, konuşma biçimlerini Kur’an’da bildirilen üstün ahlaka yakışır bir hale getirmede gayret ettikleri kadar, bilimsel konularda da kendilerini eğitmelidirler. Çocuğa ilk tebliği verecek olanlar anne babalardır ve edindikleri bilgiler onlara bu konuda yardımcı olacaktır.

Kuşkusuz bu eğitim süreci dua mahiyetinde yapılır. Kalpleri etkileyecek ve hidayete ulaştıracak olan yalnızca Allah’tır. Ancak anne baba, ahlakı, kişiliği ve karakter özellikleriyle iyi bir Müslüman modeli oluşturuyorsa iyi birer örnektir ve Allah’ın dilemesiyle çocuklarının güzel ahlak özelliklerini kazanmasına vesile olurlar.

Bediüzzaman Lem’alar’ında, insanın en birinci üstadının ve en etkili öğretmeninin annesi olduğunu söyler ve yaşamında annesinin önemini şu cümlelerle ifade eder:

“Ben bu seksen sene ömrümde, seksen bin zatlardan ders aldığım halde, kasem ediyorum ki, en esaslı ve sarsılmaz ve her vakit bana dersini tazeler gibi, merhum validemden aldığım telkinat ve mânevî derslerdir ki, o dersler fıtratımda, adeta maddî vücudumda çekirdekler hükmünde yerleşmiş. Sair derslerimin o çekirdekler üzerine bina edildiğini aynen görüyorum. Demek, bir yaşımdaki fıtratıma ve ruhuma merhum validemin ders ve telkinâtını, şimdi bu seksen yaşımdaki gördüğüm büyük hakikatler içinde birer çekirdek-i esasiye müşahede ediyorum.”

Rabb’inin huzurunda hesabını veremeyeceği işler yapmaktan, O’nun rızasını, rahmetini ve cennetini kaybetmekten içi titreyerek korku duyan insanlardan oluşan ailelerin çoğalması, toplumun geleceği için en önemli güvencelerden biridir.

Kur’an ahlâkını gerçek anlamda yaşayan ailelerde yetişen çocuklar topluma, devletine, milletine yararlı bir yurttaş, ailesini seven, saygılı bir evlat, özverili bir arkadaştır. Bu yapıdaki bireylerin oluşturduğu bir milletin huzurlu, mutlu ve birlik ruhuna sahip güven dolu bir yaşamı olur. Kur’an, birlik içinde ve güçlü olmanın sırrını şöyle haber verir:
Allah’a ve Resûlü’ne itaat edin ve çekişip birbirinize düşmeyin, çözülüp yılgınlaşırsınız, gücünüz gider. Sabredin. Şüphesiz Allah, sabredenlerle beraberdir. (Enfal Suresi, 46)

O halde, dini gerçek anlamda yaşayan vicdan sahibi bir nesil için, çocuklarımıza Resulullah’ın(sav) hadisinde tavsiye ettiği en güzel mirası bırakalım:

“Bir baba çocuğuna güzel ahlaktan daha üstün bir miras bırakamaz.” (Kütüb-i Sitte, Muhtasarı Tercüme ve Şerhi, Prof. Dr. İbrahim Canan, 2.cilt, Akçağ Yayınları, Ankara, s.512)

Fuat Türker

Bunun için atılacak en büyük adım çocuğunuzun ana öğünler arasında abur cubur diye tabir ettiğimiz sağlıksız ürünleri tüketmesini engellemelisiniz. Bu gibi sağlıksız ürünlerin tüketimi yerine öğün arasında acıkan çocuğunuzun açlığını yatıştırmak için reçelli ekmek, yoğurt gibi ürünler yemesini sağlayabilirsiniz. Süt, yoğurt ve peynir tüketiminin her yaşta önemi büyüktür fakat özellikle çocuklarda bu ürünlerin tüketiminin günde mutlaka en az bir kere olmasına dikkat edilmelidir. Süt, yoğurt ve peynir gibi ürünler kalsiyum açısından zengin besinlerdir. Bunların tüketiminin süreklilik kazandırılması olası osteoporoz riskini en aza indirecektir.

Küçük yaşlarda çocuğunuza bol miktarda demir içeren besinlerin tüketimini aşılamalısınız. Özellikle büyüme çağında olan kişilerin anemi riskini taşıdığını düşündüğümüzde bol miktarda demir içeren besin maddelerinin tüketiminin anemi riskini en aza indireceğini söylemek yanlış olmaz. Çocuğunuzun asitli içeceklerden uzak durmasını sağlamanız sağlıklı ve dengeli beslenme alışkanlığı kazanmasında faydalı bir adım olacaktır.

Öncelikle şunu aklımızdan çıkarmamalıyız ki gelişimin her döneminde ister bilinçli ister bilinçsizce olsun cinsellik vardır. Özelikle bazı dönemlerde bebekler genital bölgeye dokunulmasından hoşnut olurlar.  Üç yaşına doğru cinsel merak iyice artar. Bazen bu yaşlardaki çocuğunuzun siz tuvalet, banyo vb ihtiyaçlarınızı giderirken yanınızda bulunma girişimlerine şahit olmuşsunuzdur. Nereden geldiklerini sorgulamaya başlarlar.

Altı yaşlarına doğru hassasiyet artarak devam eder. Zevk bölgelerine yanlışlıkla bile olsa yapılan dokunuşlar haz kaynağı olur ve tekrarlanma eğilimi gösterirler. Örneğin denizde kasıklarına kadar suya girmiş bir çocuğun suyun cinsel organına değmesiyle duyduğu hazzı oradaki tekrar çalışmalarıyla gözlemleyebilirsiniz.

Zaten çocuklar yeni öğrendikleri bir şeyi tekrar tekrar yapma eğilimindedirler. Hele bir de o öğrenilen şeyin onlara zevk verdiğini düşünürsek bu davranışları da normal olarak karşılanması gerekmektedir. Anne babalara bu aşamada düşen görev çocuklarının bu gelişim aşamasını başarılı bir şekilde atlatması için elinden geleni yapıp anlayışlı davranmalıdır. Bu dönemlerde takılıp kalan çocuklar ileriki yaşamlarında cinsel problemler yaşayabilmektedirler.

Kitap okuyor musun sorusunu duyduğunda nedense insanlar kaçacak yer aramakta, tatmin edici cevaplar verememektedirler. Bizim üç büyük ilimizin nüfusları kadar bile nüfusa sahip olmayan Azerbaycan, Yunanistan, Belçika gibi ülkelerde herhangi bir kitabın basım adedi yüz binlerle ifade edilirken, 70 milyonluk Türkiye’mizde normal bir kitap basım adedi iki bin bilemedin üç bin civarlarında seyrediyor.

Yapılan bir araştırmada ortaya çıkan sonuç oldukça ürkütücü; ülkemizde toplam kitap ve dergi okuma oranı sadece %8,5. Televizyon seyretmen oranı %95 e yaklaşırken gazete okuma oranı ise %22lerde.

Aydınlanmış beyinler daima ileriye doğru adımlar atarken, okumadığı için karanlıkta kalan beyincikler ise geri geri adımlar atıyor. Çok küçük bir adım atarak bile öyle yerlere gelebiliriz ki… Örneğin ortalama günlük televizyona ayırdığımız 5 saatin sadece 20 dakikasını okumaya ayırdığınızı bir düşünün ve olacakları hayal etmeye çalışın.

Son günlerde yaygınlaşan okullarda uyguladığımız okuma saatleri bana göre bu yolda atılmış en büyük adımlardan biri. Saydığımız bahanelerin arkasına gizlenmeden günde en az 15 dakikanızı okumaya ayırmalısınız.

Eğitici oyunlar çocukların zihin gelişiminde önemli rollere sahiptir. Olayları mantıksal boyutlarıyla değerlendirdikleri için gelişmeler karşında bağ kurup düşünmeye ve buna uygun davranmaya yönelecektir. Genellikle sıkıcı olan ders süreci ve ders işlenişi oyunlar sayesinde sürekli talep edilen ve eğlenceli vakit geçirilen bir süreç haline getirilebilir. Şimdi derslerimizde zevkle uygulayabileceğimiz bir eğitici oyun örneği inceleyelim.

Sınıfın görülen bir yerine bir saat yerleştirerek öğrencilere 5 dakika gibi belli bir süre bildirin ve her birine boş birer kağıt çıkarmalarını söyleyin. Önlerindeki bu kağıtlara verdiğiniz süre boyunca yazabildikleri kadar çok şey ve ya okuma yazma bilmeyen çocuklar için çizebildikleri kadar çok şey çizmelerini isteyin. Belli aralıklarla ne kadar süreleri kaldığını da bildirin.

Süre bitiminde her öğrencinin bir defada kaç kelime yazabildiğini ve ya kaç resim çizebildiğini not alın ve bu uygulamayı her yapışınızda bir öncekinin bir fazlasını yapmalarını isteyin. Böylelikle öğrencilerin hem yaratıcılıkları geliştirilecek hem de eğlenceli vakit geçirip öğretim sürecinden azami ölçüde faydalanmaları sağlanmış olacaktır.

Bütün öğretmenlere tavsiye edilen şudur;  ders işlenişi eğlenceli olmalı ve eğitici oyunlar bu amaç uğrunda kullanılmalıdır.

Kansızlığın en büyük nedenlerinden olan, saçlara ve bütün vucüda büyük zararı olan demir eksikliğinin tedavisi ise, ileri düzeyde kansızlık çekenler için ilaç takviyesi ile yapılmaktadır.  Ancak ilaç tedavisinden önce gerekli besinleri tüketerek de demir eksikliğini tedavi edici, önleyici tedbirler alınabilir. Yağsız kırmızı et, koyu yeşil sebzeler ( lahana, fasulye, yeşil biber, brokoli gibi), pekmez, domates ve dalak demir ihtiva eden bezinlerdir.

Diğer oral demir seçenekleri ise;

Demir Sülfat (FERRO-SANOL)    

• 5 ml= 20 mg (ölçek bardağı 15 ml)   
• 27 damla = 30 mg
• Aç karnına verilmeli
• GİS problemi yaratabilir (Bulantı-kabızlık).
• Metalik tadı nedeniyle alımı keyifli değil…
• Hızla etkili olur. 15 günde 1 gr Hb artışı
• İstenen düzeye ort. 2.ayda ulaşılır. Ucuzdur

Fe (OH) Polimaltoz Kompleksi       

• FERRUM
• 1 ölçek = 5 ml = 50 mg.
• 20 damla = 50 mg
• Tadı hoş, aç veya tok karnına verilebilir.
• Dişleri boyamaz. GİS yan etkisi yoktur.
• Yavaş etki gözlenir. 2.-3. aylarda etkin düzeye ulaşır (Hb = 12 g/dl)

Tüm bunlara keza paranteral demir ise çocuklarda nadiren kullanılmakla birlikte;

• Kısa barsak sendromu
• Malabsorbsiyon (Çöliak- Kistik Fibroz)

Oral demirin tolere edilemediği durumlar

• KBY’de Eritropoetin kullanımı sırasında
• Kullanılan demir tedavileridir.

Çocuklarda dikkat edilmesi gereken ve izlenilmesi doktorlar tarafından öngörülen tedavi için ise ;

• Nutrisyonel faktörler düzeltilmeli
• Oral demir tedavisi tercih edilmeli
• Öncelikle Fe++ tercih edilmeli
• Tedavi en az 4-6 ay sürdürülmeli
• Parenteral gerekirse hastane şartlarında uygulanmalı

Tedaviye yanıt alınamıyorsa kronik kan kaybı ve parazitoza dikkat edilerek yapılmaktadır.

Hayatın ilk darbesini fark etmeden yemiştir. Sınıflandırma, engelleme, üstü kapalı bir kötülüğe maruz kalmıştır. Ama çocuk yine de mutludur. Çünkü çocuk doğaldır. Eleştiriyi, engellemeyi kabul eder. Çünkü hatasız ve kusursuz olmak gibi bir düşüncesi yoktur. O oyun bittiğinde onu mutlu edecek başka bir oyuna geçer. Sebepsizce mutludur. Gelecek ve zaman kaygısı yoktur, doğal yaşar…

Erişkin olunca durum farklı bir boyut kazanır. İş ortamında çok güçlü olmasa da iyi politika yapan her zaman kazanır. Özellikle bizim gibi ülkelerde liyakatten çok, riyakarlığa önem verildiği için bu durum çok daha baskındır. Geometrik ilişkiler, matematiksel arkadaşlıklar sonucunda duygusallıktan yoksun arkadaşlıklar denizi oluşuverir. Böyle ortamlarda da herhangi bir paylaşım olmadığı için özellikle büyük şehirlerde mutsuzluklar ortaya çıkar. Çocuk gibi katıksızca mutlu olunamaz….

Erişkin olunca sevgi bile doğru düzgün paylaşılmaz. Düşünceler, hayaller, tutkular, mutluluklar çocuk doğallığını kaybettiğimiz için yeterince paylaşılmaz. Bu yüzden de ‘‘ keşke ’’ lerin sayısı artar.

Ben bu matematiksel, cebirsel yaşamdan, geometrik ilişkilerden kaçmaya çalışıyorum. Hayırsız Ömer kardeşim gibi arkadaşlarımı, sevdiklerimi arıyorum, soruyorum, gerçekten özlüyorum.

Karşılık beklenmeden arandığı zaman hem ben mutlu oluyorum hem de aradığım kişinin hayatında küçük de olsa bir farklılık yarattığımı düşünüyorum. Eğer dudağının kenarında küçücük, gerçek, sahici, İzmir’lilerin dediği gibi harbi bir gülücük yaratabiliyorsam ne mutlu bana…

Büyüdükçe kaybettiğimiz çocuk doğallığımızı, yeniden kazanmamız dileğiyle

Etnolojik Yaklaşım

Tıpkı sosyoloji gibi etnoloji de (ama diğerlerinin tersine , daha başından itibaren) kadınları ele alarak her toplumda yerine getirdikleri sayısız görevi betimlemeye özen göstermiştir. Bununla birlikte kadınlar , toplumsal ilşkilerin analizinde uzun süre gözardı eldilmişler ve çeşitli kurumlarda tümüyle yok sayılmışlardır.

Bu bakımdan , kadınların görünmez kılınmasından söz edilebilir ; bu olgu  , toplumun bütününü , kabul edilen biricik toplumsal aktörler olan erkeklerle özdeşleştirmesine yol açmıştır. Önceki araştırmalara egemen olan erkek merkezli önyargının eleştirel analizinin ardından , kadınlar ve cinsiyetler arası toplumsal ilişkiler üzerine incelemelerin olağanüstü bir gelişme göstermesine yol açan olgu , 1960′larda ABD’de , 1970′lerde  Batı Avrupa’da  kadın kareketlerinde yaşanan yenilenme olmuştur. Bu hareketler içinde iki düşünce akımı ayırt  edelebilir. Bunlardan birincisi , kadınlar üzerine araştırmalara girişen Women’s Studies hareketidir ; kadınlar görünür kılınmış ve toplumsal aktörler olarak itibarları iade edilmiştir. Bu akımın sayısız türevlerinden biri kadınlara , biyolojik özelliklerine bağlı bir özgürlük verilir. İkinci akım , her biri toplumsal bir grup veya bir cinsiyet sınıfı olarak görünen iki cinsiyet arasında var olan toplumsal ilişkileri çözümlemeyi iş edinir. Bu düşünce akımından doğan konuların ve kavramların çoğu , bunları kendi özel araçlarıyla ele alan çeşitli insan bilimleri dallarını ilgilendirir. Böylece 1980′lerde , düşünceyi biyolojik kabullerin dışında sürdürme imkanı veren toplumsal cinsiyet veya tür kavramı oluşmuştur. Bu iki düşünce akımı , bilgi alanında , özellikle de cinselliğin toplumsallaşması  ve üretken emek konularında , birbirlerine büyük ilerlemeler yapma imkanını vermişlerdir.

Toplumsal Cinsiyet Gruplarının Oluşması

Etnoloji, güçlü bir biçimde farklılaşmış toplumsal cinsiyet grupları oluşturmak için kullanılan araçların bir toplumdan diğerine nasıl önemli ölçüde değiştiğini gösterir ;  bunlardan , sembolik veya ideolojik olanlardn bazıları soyuttur ; diğerleri, özelliklede giysiler , süsler besiye çekme yoluyla şişmanlatma gibi bedende gerçekleştirilen bazı dönüşümler ise tam tersine somut ve maddidir. Dövmeler ve deriyi çizerek oluşturulan izler gibi damgalamalar her iki cinsiyeti de ilgilendirebilir, ama bunların , beden morfolojisini dönüştürülmesiyle sonuçlanan müdahalelerde oluşanları ve cinsel sakatlamalar veya boynu uzatmak  ( zürafa kadınlar ) için boyun omurlarının eklem yerlerinden çıkarılması gibi bedenin bütünlüğüne zarar verenleri , çoğu durumda kadınlara uygulanmaktadır. Toplumsal kadın grubuna aidiyeti tanımlayan diğer yaklaşımlar , bazı anatomik ayrıntıları öne çıkarır ( mesela evlenene kadar korunması gereken kızlık zarı ) veya birçok toplumda özel bir muameleye konu olan ve kir olarak kabul edilen adet görme gibi fizyolojik olayları vurgular.

Buradan hareketle bazı  toplumlarda , kadınların sözde alt cinsten olmalarını ve doğalarının uğursuzluğunu adet görmeleriyle açıklayan kuramlar geliştirilmiştir ; bazı toplumlar ise , zamanında yapılan müdahalelerle  ( mesela  ilk adet görme sırasında ) veya kısmi yasaklarla yetinirler. Cinsiyetlerin farklı eğitimden gerçirilmesi bu çeşitli müdahaleleri tamamlar. Kız ve erkek çocuklar çok erken yaşta , kendilerine verilmiş roller konusunda  sıkı bir eğitime tabi tutulurlar. Kadınlara yönelik bu ayrıma yaklaşımların çoğu, başta dini ve siyasi olmak üzere sayısız etkinlikten dışlanmalarına ve asıl görevleri olan türün devamı ve çocuk eğitimi konularında yardımcı görevlere ayrılmalarına katkıda bulunur ; kadınlar, sayılan bu işlere ek olarak , geleneksel toplumlarda başta tarım olmak üzere üretken etkinliklere çoğunlukla yoğun bir biçimde katılırlar.

Kadınların Sömürülmesi

Pek çok etnolog kadınların iki bakımdan sömürüldüklerini göstermiştir : işlerinde ve üreme yeteneklerinde. Hemen hemen bütün toplumlarda , ev işlerinin tamamı , sık sık üretime de katılan kadınların sırtına yüklenmiştir. Cinsel iş bölümü genellikle , doğal olduğu düşünülen , anne olmaya bağlı görevlerin kadınların hareketliliğini sınırladığı olgusuyla haklı gösterilir. Oysa pek çok örnek , özellikle de , kadınların erkeklerle birlikte yer değiştirdikleri göçebe toplum örnekleri , kadınların doğurma işlevini hareketliliklerini azalmasına yol açmadığını göstermektedir.

 Öyleyse toplumsal örgütlenmenin temelinde yer alan ve üremenin yarattığı ayak bağlarından kaynaklanmayan cinsel iş bölümü , kadınlara dayatmak bir toplumsal denetim mekanizması olarak kabul edilmelidir. Bu denetim amacı , kadınların doğurganlığına erkeklerin egemen olma çabasıyla ilintili gibi görünmektedir; çünkü biyolojik üremenin  örgütlenmesi büyük bir toplumsal kaygıdır. Böylece, demografik büyümeye yatkın toplumlarda , toplumsal hedeflere ulaşmasını sağlayan karmaşık bir usuller bütününden oluşan  ” üreme sistemleri ” ortaya çıkmıştır.

Böylece kadınların sırtına pek çok görev yüklenmiştir. Oysa , etkinliklerinin ve kendilerine aftedilen statünün dengesizleşmesi nedeniyle, bu görevler karşılığında pek az ödüllendirilmektedirler. BM istatistikleri insanlığın çalışma saatlerinin üçte ikisinin , dünyadaki toplam gelirin ancak onda birini alan ve maddi varlıkların yüzde birinden azına sahip olan kadınlar tarafından sağlandığına işaret etmektedir. Öte yandan kadınlar toplumların büyük çoğunluğunda kocaya ve onun soyuna ait çocuklarından yoksun bırakılmaktadır ;  Boşanma durumunda , çocuk memeden kesilir kesilmez babaya verilmektedir. Böylece kadınlar belli bir özerkliğe sahip olsalar ve kendi alanlarıda bir rol oynasalar bile , geleneksel toplumlarda üretime ve üremeye sayalı bir statüye ulaşamamaktadırlar.