Fleming 1. Dünya Savaşının başladığı yıllara kadar bilimsel araştırmalarına devam ediyordu. Savaş başladıktan sonra yüzbaşı rütbesiyle Fransa’ya gönderilir. Savaş sırasında yaralıları tedavi ederken, çeşitli antiseptik ilaçların yaralılara zararlı olduğunu fark etti. Bu antiseptik ilaçlar vücuttaki mikropları öldürmesinin yanı sıra kanda bulunan koruyucu akyuvarları da öldürüyordu. Böylece Fleming, bir antiseptik bulmayı kafasına koydu. Savaş bittikten sonra geri dönen Fleming çalışmalarını sürdürmeye devam etmiştir.

Laboratuarında yaptığı incelemeler sırasında rastlantı eseri jelatin tabakların birinde küf görür. Bu küfü inceleyen Fleming jelatin tabakta bulunan öldürücü bakteriyi yok ettiğini fark etti. Bu küfe penisilin adını vererek araştırmaların daha da genişletti. Bulduğu küfü çeşitli hastalıklara sahip hayvanlar üzerinde denedi. Yeterli parası olmadığı için araştırmalarının sonuna gelmişti. Çeşitli bilim adamlarından yardım istedi fakat yeterli ilgiyi göremedi. 1939 yılında Florey ve Chain adlı İngiliz bilim adamları, Fleming’in ürettiği penilisin ile ilgilenmeye başladılar. 1941 yılında, penisilin insan kanına enjekte edilerek, penisilinin ilk defa insan üzerinde kullanılması gerçekleşti. Enjekte edilen ilk insan ise, ölüm döşeğinde olan bir polisti. Penisilin enjekte edilen polis beş gün süreyle penisilin iğnesi yedi ve tekrardan normal hayatına dönebildi. 1944 yılında Florey,Chain ve Fleming İngiltere’de “ Şövalye ” unvanına sahip oldular.

Termostatın icat edilmesi 1830lu yıllara dayanmaktadır. Bu yıllarda sıcaklık ayarlama aygıtlarında bazı teknolojiler kullanılıyordu fakat termostat o yıllar için yeni bir kavram olmuştur. Termostatın mucidi İskoçyalı Andrew Ure’dir Ure 1830lu yılların ortasında bugünkü termostatların temelini oluşturan bimetaliğin patentini almıştır. Bimetalikler, sıcaklığın değişmesi sonucu birbirine temas eden iki metalde genleşme ya da büzülme meydana gelmektedir. Sıcaklığın değişmesi ile birlikte eğilen şeritler, cihazın ayar düğmesini ya etkisiz ya da etkili hale getirmektedir. Andrew Ure, bahsettiğimiz bu ilkeyi ısı denetimine uygulayan ilk kişi olsa bile, bu tür aygıtların mimarı John Harrison adlı kişidir. John Harrison 1726 yılında kronometresinde sıcaklık değişimleri sonucu oluşan hataları düzeltmek için bimetalik sarkacı kullanmıştır.

Andrew Ure patentini aldığı bu fikirleri geniş bir kesime yayamadı ve 1881 yılında Charles Edward Hearson sıvı termostatın patentini alarak ilk termostatın öncüsü oldu. C.E.Hearson ürettiği sıvı termostatını, kümes hayvanlarının kuluçka makinelerinde kullanmak üzere tasarlamıştı. Bu sıvı termostat, bir kabın içinde istenilen sıcaklıkta kaynatılmış bir sıvı bulunmasından ibaretti. Kaynamış sıvı, kabı genişleterek kabın üzerinde bulunan kumanda kolunun hareket etmesini sağlıyordu.

1903 yılında W.M.Fulton’un ürettiği ve patentini aldığı termostat ise sıvı ya da gaz dolu bir körük kullanılan termostatlardır.Fulton’un patentini aldığı bu sistemde, körük içinde bulunan gazın veya sıvının sıcaklığına bağlı olarak büzülmekte veya genleşmekteydi. Bu sistemin kademli bir şekilde sıcaklı değişimini elde etmek gibi bir artısı vardı.

Magnetronlar, bazı fizikçiler tarafından 1940’lı yılların başında uçak radarlarında mikrodalga üretmek amacı ile geliştirilmişlerdi. 1947 yılında Sir John Randall ve Dr. Boot bu cihazın patentini  almışlardır. Geliştirilen bu teknoloji ABD ile ortaklaşa kullanıldı.

Günümüzde kullanılan mikrodalga fırınlar, ısı yayımından ziyade moleküllerin ayrımıyla çalışmaktadır. Spencer bunu fark ederek mikrodalga fırınlar üzerinde yaptığı araştırmayı daha da genişletti. Mikrodalga ışının hemen önüne bir paket mısırı koyan Spencer, birkaç saniye sonrasında patlamış mısırları elde etti. İlk ticari mikrodalga fırını üretecek olan Raytheon’u ikna etmek içinse çaydanlığın içine koyduğu yumurtanın kısa sürede pişmesi ve yumurtanın patlaması yeterli oldu. Araştırmalarını daha da derinleştiren Spencer 1946 yılında Boston’da bulunan bir restorana ilk prototipi yerleştirerek 1950 yılında mikrodalganın patentini aldı. Prototipin başarılı olmasının ardından ticari olarak ilk mikrodalgayı ise 1947 yılında Radarange adı ile Raytheon üretti. Günümüze kadar gelen mikrodalgalar şu an bir çok firma tarafından farklı modeller ve farklı teknolojik özelliklere sahip olarak evlerimize girmekte ve bir çok yerde kullanılmaktadır.

American Turtle savaşlarda kullanılan ilk denizaltı olma özelliğine erişti. 1775 yılında David Bushnell tarafından icat edilmiştir. American Turtler ilk defa 1776 yılında Amerikan Bağımsızlık Savaşında kullanıldı. Fakat, hedef batırma şerefine nail olamadı.  Bu şerefe nail olan denizaltı ise Hunleydir. Hunley Amerika Konfederasyon Ordusunun kullanması için icat edilmişti. Houstonic adlı savaş gemisini batırarak düşman gemisini batıran ilk denizaltı özelliğini kazanmasına rağmen, içinde bulunduğu tüm mürettebat ile batma şanssızlığına da sahip olmuştu.

Yukarıda anlattığımız eski denizaltı tiplerine karşın günümüzdeki modern denizaltını icat eden kişi ise J.P. Holland’dır. Holland modern bir denizaltının gerektirdiği tüm özellikleri barındıran bir tekne inşa etmişti. Bu teknede, safra tankları, yatay dümen, havaya gereksinim duymayan güç kaynağı, silindir biçimli gövde gibi bölümler vardı. Holland tarafından icat edilen denizaltı, su altında olduğu zamanlarda bataryalarını kullanıyor, suyun yüzeyine çıktığı zaman ise sahip olduğu içten yanmalı motorunu kullanıyordu. Holland icat ettiği denizaltıyı 1900 yılında ABD’ye verdi. 1902 yılında ise denizaltı gemisinin patentini alarak, Hollanda, Japonya,Rusya ve İngiltereye denizaltılar yapmaya devam etti. Günümüzde modern teknoloji ile donatılan denizaltılar geriye baktığımızda ilk çıkan denizatlıların çok üzerinde teknik özelliklere sahiptir.

Bilgisayarların olmadığı zamanları düşününce bu cihazı icat eden kişiyi de duacı olmamız kaçınılmaz oluyor. Her türlü işlemimizi bilgisayar sayesinde hızlı bir şekilde halledebiliyoruz. Peki bu bilgisayarı kim icat etmiş dilerseniz yazının devamında bu sorunun cevabını verelim.

Bilgisayarı 1941 yılında Condrad Zuse icat etmiştir. Onun icat ettiği bilgisayar örneği, şu an  günümüzdeki modern bir yapıya kavuşmuştur.  Zuse’nin icat ettiği ilk bilgisayar, elektron lambaları tabir ettiğimiz şeylerden oluşmuştu. Hatta bu bilgisayar, Business Machines Corporation şirketinin imal ettiği bilgisayarlardan daha verimli bir halde çalışmaktaydı. 1946 yılıında ise Mauchly ve Erchert, Zuse’nin icat ettiği bilgisayardan daha fazla randımanlı ve daha fazla işlem hacmine sahip elektronik donanıma tamamen sahip ilk bilgisayarı ürettiler. Bu bilgisayar tam tamına 30 ton ağırlığındaydı. Bu iki Amerikalı bilim adamının ürettiği elektronik bilgisayar, on haneye sahip 5000 sayıyı bir saniye gibi kısa bir sürede birbiri ile toplayabilme yeteneğine sahipti.

Aslında ilk bilgisayarın yapılma yılı olarak 1950 yılını gösterebiliriz. Çünkü, yukarıda yapılan bilgisayarların hepsi, günümüzde kullandığımız bilgisayarlardan farklı bir yapıya sahip olduğu için bilgisayar demek belki yanlış olabilir. 1950li yıllardan sonra ise, icat edilen bilgisayarların, teknolojininde gelişmesi ile birlikte daha fazla bilgiyi saklama ve işleme kapasiteleri arttırıldı. Artan kapasiteler ile birlikte günümüzde en çok kullanılan ve ihtiyaç duyduğumuz bir eşya haline gelerek en önemli icatlardan birisi oldu. İlerleyen teknoloji ile birlikte, bilgisayarların modelleri ve kapasiteleri değişmekte, günümüz teknolojisine uygun hale getirilmektedir.

Graham Bell’in icat ettiği ilk telefon borazana benziyordu. Kulaklık ve ağız bölümü beraberdi. Ağız kısmına konuşulan ses, diyafram seslerinin titreşmesi sonucu elektrik dalgası olarak karşı tarafa iletiliyor, karşı tarafa iletilen elektrik dalgaları ise diyaframa çarparak yeniden ses oluyordu. Telefonun icadı hakkında ilginç bir anektod ise, Edison’un duvara monte edebildiğimiz telefonları bulmasıydı. Alıcı ve mikron kısmını kendisi tasarladı. Ayrıca telefonun zil kısmını ise telefonlara ilk defa entegre etme başarısına ulaştı. Karşı tarafı dinler iken telefonda bulunan kolu sürekli çevirmek gerekiyordu. Günümüzde yapılan ilk telefon görüşmeleri, santral memurlarının yardımı ile yapılıyordu. Hem aranan kişinin hem de arayan kişinin bağlantı telleri birleştiriliyor ve telefon görüşmesi sağlanıyordu.

Bu yüzyılda kadınlar bulaşık yıkamaktan sıkılmışlardı. Bulaşık yıkamaya ayırdıkları zamanlarını sosyal aktivitelere ayırmak ve eğlenmek istiyorlardı. Sosyal aktivitelere zaman ayırmak istedikleri içinde, bulaşık yıkamak dahil, evin diğer işleriyle uğraşmaları için temizlikçi kadınlar tutuyorlardı. Amerikalı kadınlar, bu temizlikçi kadınların, yemek takımlarını ve evdeki eşyaları fazla önemsemediklerinden dolayı şikayetçi idiler. Bu yüzden Amerikalı bir çok kadın, bulaşık makinesini icat etmek adına bir çok fikir ve proje geliştirdi.

Bulaşık makinesinin ilk patentini ise 1885 yılında Josephine G. Cochran aldı. Cochran, buharlı gemiyi icat ettiğini belirten John Fitch’in soy ağacından geldiği için, bulaşık makinesi ile fikirler ve projeler üreten bir çok kişiden öndeydi. Cochran’ın ürettiği makinenin çalışma sistemi ise çok kolaydı. Alt tarafta bulunan iki adet silindirden, bulaşıkların bulunduğu rafa yani makinenin içine sabun ve su pompalanıyordu. Bu pompalanan suyu, daha sonra tekrar pompalamak üzere bulunan emici silindirler suyu geri çekiyor ve su devir daim sistemi ile tekrardan pompalanıyordu.

 Evler için üretilen makineyi çalıştırmak içinse yan tarafında bir kol bulunuyordu. Bu kol çekildiğinde makine çalışmaya başlıyordu. Ev için üretilmeyen ve daha büyük yerlerde ihtiyaç duyulan makineler ise buhar gücünden yararlanıyordu.

Bulaşık makinesini  bir fuarda gösterip,  gazetecilerinde makineyi tanıtması üzerine Cochran’ın ismi daha çok duyulmaya başlandı. 

 Makinenin pazarlama işini ise yine kendisi üstlenen Cochran, günümüzde ileri teknoloji ile kullandığımız bulaşık makinelerini icat eden kişi olarak adını tarihe yazdırdı.

Edison ampulü ilk bulduğunda ona elektrik ışığı ismini takmıştı. Çünkü, elektrik ışığının bulunması, Edison’un yaptığı bir geziye dayanır. Edison, William Wallace ile birlikte üzerinde çalıştığı elektrik lambası hakkında detaylı incelemeler yaparken, cihazın tam karşısına bir adet grafit plaka yerleştirmişti. Elektrik lambasında oluşan elektrik akımı, grafit plakalarını eritecek güçlükteydi.  Fakat, Edison Wallace’in üzerinde çalıştığı bu metodu beğenmedi ve kendisinin daha iyi yapabileceğini kanıtlamak üzere yeni çalışmalar yapmaya başladı.

Edison çalışmalarına geceli gündüzlü devam ediyordu. Yaklaşık olarak 40-45 iş arkadaşı da kendisine yardımcı olarak, bu icadın ortaya çıkarılmasına eşlik ediyorlardır. Edison, yaklaşık 2000 deney sonunda hala istediği şekilde ampulü oluşturamıyordu. Oluşturulan ampullerde kullanılan bazı maddeler az dayanıklı olurken, bazıları da maliyetli oluyordu. Edison’un amacı herkesin evinde rahatça kullanabileceği bir lamba yapmak istiyordu. Hala istediği sonuca ulaşamamıştı.

Hatıra defterine yazdığı bir yazıda, Edison’un asistanı artık deneylerden vazgeçmeleri gerektiğini belirtir. Bunun üzerine Edison, asistanına neden vazgeçmeleri gerektiğini sorar. Asistanı ise, 2000 üzerine deney yaptıklarını ve bir sonuna ulaşamadıklarını söyler. Edison’un cevabı ise nettir. Evet, istediğimiz amaca ulaşamadık, demek ki aradığımız sonuç bu 2000 deneyin içinde değil diyerek çalışmalarına devam etmiştir.

1879 yılında ise, dalgın bir şekilde ceketindeki düğmeleri çevirirken düğmelerden birinin kopması sonucu, ceketinin düğme yerindeki iplik parçasını görerek aklına bir fikir gelir. Hemen bu iplik parçasını, ampulde kullanmak üzere labratuara götürür ve teknisyenlerinden bir adet yumak ip alarak, yumağı küçük parçalar halinde kesmelerini ve sonrasında kömürleştirerek lambaların içine takmasını söyler. Lambaya takılan iplikler, devamlı kırılırken sadece bir tanesi kırılmadan lambanın içine yerleştirilmişti. Bunun üzerine lambanın havası boşaltılarak, elektrik verildi. Sonrasında ise, iplik parçası iyice kızarak sarımsı bir ışık saçmaya başladı. Bu ışığın çabucak söneceği zannedilirken, ampul uzun süreli bir şekilde yanmaya devam etti.

4 Eylül 1882 yılında ise, ampuller Edison’un bir işareti ile aydınlanırken, yüzlerce ev Edison’un icadı ile aydınlanıyordu.

Netyazari.com olarak, televizyonun nasıl ve kim tarafından icat edildiğini araştırdık. İşte sizlere televizyonun nasıl ve kim tarafından icat edildiği.

Televizyonun icadı 1920li yıllara dayanmaktadır.Paul Nipkov adlı Alman, 1923 yılının temmuz aylarında, mekanik televizyon alıcı ve verici yaptı. Bu vericiyi ise, optiğe sahip bir tarayıcı diskinden elde etti. Bu cihazın patent başvurusunu yapan Nipkov’un başvurusu 1924 yılında kabul edilerek, cihazın patentine sahip oldu. Nipkov, ürettiği bu cihazı geliştirmek adına bir çok yöntemler denedi. Bazen örgü şişeleri, bazen metal kaşıklar bazen de bisküvi kutuları gibi malzemeler kullanarak televizyonu elde etmeye çalıştı. Ve nihayetinde çalışan ve görüntüyü çok güzel aktaran bir televizyon elde etme başarısına ulaştır. Ortaya çıkan televizyonu 1926 yılında, İngiltere’nin Oxford caddesinde ve Londra’da bulunan Kraliyet Bilim Akademesi’nde tanıttı.

Aslında televizyonu bulan kişinin sadece Nipkov olduğunu söylemek doğru olmaz. Çünkü, Nipkov’un televizyonu ortaya çıkarmaya çalıştığı yıllarda, bazı mucitlerde televizyonu icat etmeye çalışıyorlardı. Elektronik olarak kullandığımız televizyonlarda görüntü göstermeyi ilk defa başaran kişi ise Farnsworth’tur. Farnsworth, “ görüntü çözümleyici ” ismi ile bunun patentini almıştır. Şu an ise kullandığımız televizyonların çalışma sistemini bulan ilk kişi ise Zworykin’dir. Zworykin katodik ışın alıcı ve vericisi ile, günümüzde kullanılan televizyonların temelini atmıştır.

Televizyon icat edildiği ilk yıllarda, elektronik ve mekanik olmak üzere iki şekilde BBC tarafından yayın yapılıyordu. 1937den sonra ise mekanik sistemlerin kullanımdan vazgeçilip, şu an günümüzde de kullanılan elektronik televizyon sistemin kullanımına geçilmiştir.

Bilinen en eski kağıt Çin’de üretilmiştir ve MÖ 200-150 ‘ den kalmadır. Ama Çin’ de  kağıdın mucidi sayılan kişi , bir imparatorluk görevlisi olan Kai Lun ‘ dur. Kai Lun MS 105′te bitki liflerinin kırılıp keçeleştirilmesine ilişkin bilgileri bir araya getirdi, bu yöntemi , ince ve düzgün bir yaprak elde edecek şekilde geliştirdi ve iyi bir hamur elde etmeye en uygun bitkilerin listesini çıkardı.

Kağıt üretme yöntemi artık epeyce başarılıydı ; kağıt başlangıçta , bir odun külü eriyiğinin içinde kaynatılan ağaç kabuklarından , esas olarak da dut ağacının kabuklarından hazırlanıyordu; bu birinci işlem , selüloz liflerinin ayrılmasını sağlıyor, lifler daha sonra elle  , ardındanda havada döndürülüyordu. Böylece kağıt imalatçısının bir kağıt kalıbına döküp eliyle yaydığı bir hamur elde ediliyordu. Kağıt kalıbı , yaprağın yerinde suyunu damla damla akıtmasını sağlayan bir eleğin ( bitki liflerinden veya ince bezlerden yapılmış bir kafes ) gerili olduğu bambu bir çerçeveden oluşuyordu. Verimi artttırmak için çok geçmeden  bu kalıbın yerine , yerinden oynatılabilir iki çubukla  sağlam bir tahta çerçeveye tutturulmuş, bumba ve ipek tellerden bir elekten oluşan esnek bir kalıp benimsendi. Kalıp ince bir hamur tabakasıyla kaplanması için bir tenekeye daldırılıyordu.  Ardından elek ters çevriliyor ve yaprağı çıkarmak için rulo yapılıyordu. Üst üste yığılan yapraklar preslendikten sonra güneşte kurutuluyordu. IV yy’dan itibaren bambu tabletlerin yerini tamamen kağıt aldı ve pek çok bitki lifi ( kenefir ,  rami ,  suyosunları , rotang , dut ağacı , bambu , çeltik , buğday ) kullanıldı. Kağıdın ihtiyaçlara göre renklendirildiğide oldu ve III. yy’dan itibaren, kaligrafiye sağlamlık kazandırmak amacıyla mürekkebin kağıda daha iyi tutunmasını sağlamak için hamura nişasta katıldı.

Kağıt Makinasının İcadı

XIX. yy’ın başına kadar , bütün kağıtlar elde üretiliyor, buda boyutları ve üretimi sınırlıyordu.  Bu sırada matbanın gelişmesi , kağıt talebinde bir artışa yol açtı.  Makineleşmeye elverişli bu ortam , Nicolas Louis Robert ilk kağıt makinesini geliştirmeye  kayuldu ve 1799′da bir patent aldı.  Bundan bir yıl sonra Rouen’daki bir makine günde , yaklaşık 6 m uzunluğundaki 80 kağıt yaprağı üretmekteydi.

Patent, makinenin yetkinleştirildiği  İngiltere’de yeniden alındı.  1803′te Fourdriner adıyla anılan ilk makine  Frogmore’de çalışmaya başladı ; daha şimdiden inceltilmiş olan  kağır hamuru silindirlerle karıldığı büyük bir babın içerisine koyuluyordu,  ardından kesintisiz bir hareketle hamurun suyunun süzülmesini sağlayan kesiksiz bir metal eleğin üzerene dökülüyordu. Hamur daha sonra , suyu alan keçelerle sarılı silindirlerin ve preslerin arasından geçiriliyordu. 1850′de matbacılık ve basında devrim yaratan bir icat gerçekleştirildi. Kağıt hamuru kurutulduktan sonra makinenin ucuna yerleştirilen bobinlere sarılmaya başladı. Bu teknik ilk rotatiflerin ortaya çıkmasıyla bağlantılıydı. Kağıt imalatçıları  makineler edinmeye başladılar ve bir la. yıl sonra kağıt makinesi sayısı İngilterede 300′ün üzerine , Fransa’da ve Almanya’da ise 200′e yükseldi. Bu makinelerden her biri hamurun elle boşaltıldığı on kabın üretilmesini sağlıyordı.

Aşağıda Kağıt üretiminde kullanılan bazı terimler verilmiştir.

Kalıp : İnce bir meral kafes ve elde üretilen kağıt yapraklarına kalıp işlevi gören bir seyyar çerçeveyle donatılmış tahta kasa.

Velin : Işığa tutulup incelendiğinde düz bir görüntüsü olan kağıt.

Kuşe : Üretildikten sonra özel nitelikler kazandırıcı bir katmanla sıvanmış kağıtlara denir.