Toprak Çeşitleri

Toprağın yapısına dışarıdan müdahale edilebilir. Toprağın kalitesi organik madde miktarı kalitesini belirlemede en önemli etkendir.

Toprağın toprak olarak kalması, yani toprak canlılarının yaşaması ve üretime devam edebilmesi için organik madde düzeninin iyi kurulması gerekir. İyi toprak, her zaman organik madde bakımından zengin olan topraktır.

İyi bir toprak, bitkinin kök sistemini geliştirir. İyi gelişmiş bir köke sahip bitkiler de sağlıklı ve kuvvetli olur. Sağlıklı ve kuvvetli köke sahip bitkiler tarım zararlılarına karşı direnebilir ve savaşabilir. Aynı zamanda gelişmiş bir köke sahip, sağlıklı ve kuvvetli bitkiler bol ve kaliteli verim verir. Sonuç olarak diyebiliriz ki tohum ancak iyi bir toprak ile buluştuğunda sağlıklı gelişebilir.

Toprağın yapısına müdahale edilebilir. Toprağın yapısına müdahale edebilmek için, toprağı tanımamız gerekir. Topraklar killi, tınlı ve kumlu olarak üç çeşittir.

Killi Toprak ; Su geçirgenliği çok azdır. %50’den fazla kil içerek topraklardır. Çok küçük parçacıklardan oluşurlar. Elde sıkınca top olur, yapışkandır. İlkbaharda zayıf havalanma, gözenekli yapısı olmadığı için ısınamayan soğuk topraklardır. Yavaş kurur, suyu tutar, geç tava gelen topraklardır. Yağmur ve sulama sonrasında kaymak tabakası oluşur. Islak olarak işlendiğinde pulluk tabanı ve kesekli bir yapı oluşur. Suyunu kaybettiği zaman sertleşir. Nemli iken yapışkan bir hal alır. Killi topraklar da geçirimsiz ve geçirimli topraklar olarak ikiye ayrılır. Toprağa bastığımızda ayakkabının altına yapışan toprak geçirimsiz killi topraktır. Geçirimli toprağa bastığımızda ise içine batarız. Olumsuz özelliklerine rağmen, besin maddelerini tutmaları açısından toprakta kil bulunması istenir. Organik madde karıştırılarak ıslah edilen killi topraklarda lahana, pırasa, domates ve enginar gibi bol azot ve su isteyen sebzeler yetiştirilebilir.

Killi topraklarda yüzlek köklü meyve ağaçları (erik, elma, ayva) yetiştirilebilir. Çok nemli ve soğuk topraklarda sert çekirdekli meyve türlerinde fizyolojik bir hastalık olan zamk hastalığı olacağı unutulmamalıdır.

Tınlı Toprak ; Tava gelmeleri ve işlenmeleri kolay olduğundan tarım için elverişli, bitkiler için en iyi topraktır. Tınlı topraklar, akarsular ile taşınan alüvyonlu topraklardır. Kil, kum ve silt oranı birbirine yakındır Kumlu-tınlı topraklar daha iyi drene olurlar, havalanmaları daha iyidir. Üzümsü meyveler, şeftali, erik, sert kabuklu meyveler ve bütün sebzeler tınlı toprakları sever. Mil ve kil miktarı arttıkça havalanması zorlaşır; bu topraklarda konservelik domates, tatlı mısır yetiştirilebilir.

Kumlu Topraklar ; Su geçirgenliği fazla, nispeten verimsiz ve çok asit topraklardır. Bitki köklerini sıkmaz ama suyu da tutmaz. Yüksek orandaki kum; çabuk drenaj, havalanabilme ve organik maddenin çabuk parçalanmasını sağlar. Kumlu topraklar çabuk ısınır ve çabuk soğurlar. Kalsiyum ve magnezyum başta olmak üzere besin maddesi eksiklikleri görülür. Sık sulama yapmak gereklidir. Sulama ve uygun gübre ile fidancılık, erkenci sebze yetiştiricilii kullanılabilir. Ökleri yenen sebzelerden havuç, turp, kereviz ve pancar bu topraklarda iyi ürün verirler.

Toprağın bu yapısal özelliklerine göre toprak killi ve ya kumlu ise bu topraklara organik madde ilave edilerek yapısı düzeltilebilir. Ancak alüvyonlu topraklar dışarıdan ilavelerle elde edilemezler. Tohumu vereceğimiz toprak, özelliğini kaybetmiş ise normal/doğal tarımsal yöntemlerle ürün yetiştiremeyiz. Toprağın dışarıdan daha fazla takviye edilmesi gerekir. Dışarıdan yapılacak takviye kimyasal olursa, canlular kimyasallar nedeniylegiderek azalacağı için toprak kendisini yeniden üretemez. Toprak kimyasala muhtaç hale gelir. Ama dışarıdan yapılan takviye organik olursa toprak kendisini yeniden üretebilir. Organik gıda, toprağın biyolojik, fiziksel ve kimyasal özelliklerini güçlendirir, toprak besin maddesi bakımından zenginleştirir, yapı olarak kuvvetli olur.